Ik speel, dus ik ben

 Wanneer kinderen aan buiten spelen toekomen,  is dat al te vaak in een 'veilige omgeving'. In de tuin thuis of bij vriendjes en/of onder toezicht (schoolspeelplaats, ouders, kinderopvang, speelplein, jeugdbeweging). Maar kinderen moeten ook de kans krijgen om er op eigen houtje op uit te trekken, om zelf initiatiefnemer te zijn, om te spelen op hun eigen manier, op hun eigen tempo... Want voor we het weten nemen we kinderen, met onze georganiseerde speelkansen, teveel bij het handje. Ervoor zorgen dat er tijd en ruimte is om kinderen buiten te laten spelen, en dat zonder voortdurens toezicht, is een opdracht voor de samenleving!

Onderstaand schema probeert een beeld te geven van de avontuurlijke speelsituatie (blauw), die gebruikt wordt door 3 gebruikers (groen) waar telkens een gevaar of een valkuil in schuilt (rood).

Maar de gevaren/valkuilen zijn niet absoluut. Hieronder een aantal voorbeelden hoe je er mee om kan gaan:

Voorbeelden blok 1 (ouders)  

 
Voorbeelden blok 2 (wet, burgerlijke aansprakelijkheid, visie)
 

Voorbeelden blok 3 (verbod/klachten)