Keep it simple!?

Je mag het gerust ook wel eens kleinschaliger houden: je moet niet noodzakelijk op vlottentocht om je jeugddienst of ruimtelijke planner of schepen te overtuigen van de ‘avontuurlijkheid der dingen’.

Veel begint in je gewone werking en bij jezelf, er moet niet altijd een megaorganisatie aan te pas komen of massa’s speelmateriaal. Je ziet dat trouwens ook als kinderen zelf spontaan aan het spelen gaan: het moet niet steeds groot-groter-grootst zijn, creativiteit en fantasie blijven minstens even belangrijk om iets ‘avontuurlijk’ te maken. Kleine ideetjes kunnen ook best avontuurlijk zijn. Voordeel is dan nog dat die zeker ook voor jou haalbaar zijn.

Een minilijstje ter inspiratie:

in de zandbak gangetjes met water graven
in de struiken je eigen kamp bouwen
om ter dichtst bij de muur remmen met de fiet
door een muur van papier lopen
gaan vissen
broodbakken op een stokvuur
de piskwis
wormen ‘steken’ met een riek (zowel om achter de flauweriken te zitten als om te voederen aan de kippen)
een put graven (voor een ander)
een put graven (en er zelf invallen)
een echt geheimschrift uitvinden
van een berg(je) racen (met de fiets, de gocart, een winkelkar, met de plastiek…)
zelf pijl en boog maken
hockey spelen vanuit een hobbybox (je beide voeten staan dus op een vaste plek)
over de beek springen
door de haag springen
een kaart tussen de wielen van je fiets om brommergeluiden na te bootsen
chocolade over je tanden (ter bevordering van een boeventronie)
blaaspijppijltjes schieten
...