Moeten namen van spelen veranderd worden?
De kinderen van Wetteren speelden verkrachtertje, maar wie rondvraag doet bij jeugdbewegingen leert nog andere spelletjes met dubieuze namen kennen: de verkrachte zakdoek, Jack the ripper, puzzel seks spel of seksmijnenveld. Sommige chirogroepen spelen het spel opengereten vagina, soms ook droge foef genoemd.
Sommige van die spellen zijn onder die namen terug te vinden in de online spelendatabank van de Chiro. Scouts en Gidsen Vlaanderen, KLJ en KSJ-KSA-VKSJ werken voor hun spelendatabank samen met JeugdWerkNet. Wie wil weten hoe je verkrachte zakdoek of Jack the ripper speelt, kan daar terecht. Hallo, JeugdWerkNet? 'De spellen worden daar door anderen op gezet', luidt het daar. 'Wij modereren dat alleen maar wat.'
Zo oud als de straat
'Het is schrikken als je zulke namen hoort', geeft Hans Bouwen, directeur Chiro Vlaanderen, toe. 'Maar als je dan kijkt hoe zo'n spel in elkaar steekt, zie je meteen dat het niets kwaads in de zin heeft. Het gaat om onschuldige spelletjes met een - toegegeven - wat ongelukkige naam. Als een leider of leidster zo'n spel zonder schaamte aan de ouders van de kinderen kan uitleggen, is er echt niets aan de hand.'
'Het zijn de volwassenen die wakker liggen van zulke titels', zegt David Van Ael, leider bij Chiro Sint-Jan in Gent. 'Het spel verkrachtertje ken ik al van toen ik zelf een kind was. Nooit is daar een probleem rond geweest. Het is zo onschuldig als wat en heeft helemaal niets te maken met zijn naam.'
Van Ael beseft wel dat je met dergelijke benamingen niet moet overdrijven. 'Opengereten vagina is eigenlijk het spelletje dunne Bertha, waarbij de deelnemers door de benen van een ander moeten kruipen. Je begrijpt dat we die naam enkel bij onze oudere afdelingen gebruiken.'
Waarom spelletjes zulke namen krijgen? 'Die jongeren willen zich manifesteren en kiezen daarom ronkende titels', zegt Hans Bouwen. 'Ze zijn kinderen van hun tijd en die is anders dan die van de volwassenen. De maatschappij is ruwer geworden. Dat zie je aan die spelletjes, maar ook aan de manier waarop we tegen elkaar praten of ons gedragen in het verkeer.'
Jean-Pierre Markey (Hogeschool West-Vlaanderen en zelf oud-Chiroleider) vindt het allemaal wel een teken aan de wand. 'Het niveau van leidinggeven gaat achteruit. Er zijn niet alleen die spelletjes. Ik hoor verhalen over jeugdbewegingen die aan het eind van een kamp met spaghetti naar elkaar gooien. Het zou vanzelfsprekend moeten zijn dat je nooit met eten naar elkaar gooit. Dat ouders zich dan plots verbazen over wat er in een jeugdgroep gebeurt, verwondert me niet. In tegenstelling tot vroeger zijn ouders helemaal niet meer betrokken bij wat er in de jeugdbeweging van hun kinderen gebeurt. En die namen van die spelletjes: ook jongeren zouden moeten beseffen dat zoiets niet getuigt van goed fatsoen en nu, met al die heisa rond misbruik in de Kerk, bijzonder gevoelig ligt.'
Hans Bouwen geeft toe dat verkrachtertje een smakeloze naam voor een spelletje is. 'Ook al heeft dat spelletje helemaal niets te maken met verkrachtingen. Ik adviseer de leiders en leidsters daarom: denk twee keer na voor je zo'n titel op een spelletje plakt.'
